دلشکسته تنها

به کلبه ی تنهایی من خوش آمدید

 

نوروزتان همراه با شکفتن بهار آرزوهایتان بر شما نازنیان مبارک باد.

 

نوشته شده در پنجشنبه ۲۸ اسفند۱۳۹۳ساعت 23:24 توسط نسیم|



نوشته شده در یکشنبه ۳۰ آذر۱۳۹۳ساعت 22:17 توسط نسیم|



  

نوشته شده در پنجشنبه ۲۹ اسفند۱۳۹۲ساعت 11:2 توسط نسیم|



نوشته شده در چهارشنبه ۴ دی۱۳۹۲ساعت 21:59 توسط نسیم|



نوشته شده در دوشنبه ۱۸ آذر۱۳۹۲ساعت 21:43 توسط نسیم|




چشم ها پرسش بی پاسخ حیرانی ها                                                 دست ها تشنه تقسیم فراوانی ها


با گل زخم سر راه تو آذین بستیم                                       داغ های دل ما، جای چراغانی ها


حالیا دست کریم تو برای دل ما                                     سر پناهی است در این بی سرو سامانی ها


وقت آن شد که به گل حکم شکفتن بدهی              ای سر انگشت تو آغاز گل افشانی ها


فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید                                              فصل تقسیم غزل ها و غزل خوانی هاست


سایه امن کسای تو مرا بر سر بس                                                            تا پناهم دهد از وحشت عریانی ها


چشم تو لایحه روشن آغاز بهار                                                          طرح لبخند تو پایان پریشانی ها


 

نوشته شده در پنجشنبه ۱۶ آبان۱۳۹۲ساعت 21:23 توسط نسیم|




کم کم یاد خواهی گرفت تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را.



اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت, اطمینان خاطر.



و یاد می گیری که بوسه ها قرارداد نیستند و هدیه ها، معنی عهد و پیمان نمی دهند.



کم کم یاد می گیری که حتی نور خورشید می سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.



باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.



یاد می گیری که می توانی تحمل کنی که محکم باشی پای هر خداحافظی



یاد می گیری که خیلی می ارزی خیلی

 


 

 

نوشته شده در جمعه ۲۶ مهر۱۳۹۲ساعت 16:14 توسط نسیم|



نوشته شده در چهارشنبه ۲۰ شهریور۱۳۹۲ساعت 13:59 توسط نسیم|



 

مانده تا برف زمین آب شود  مانده تا بسته شود

 

 این همه نیلوفر وارونه چتر نا تمام است درخت

 

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد  و فروغ تر چشم حشرات

                                        

و طلوع سر غوک از افق درک حیات

 

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید

 

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد 

      

و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برف

 

تشنه زمزمه ایم

 

مانده تا مرغ سر چینه هذیانی اسفند صدا بر دارد

 

پس چه باید بکنم؟؟؟....

 

من که در لخت ترین موسم بی چهچهه سال   

          

تشنه زمزمه ام

 

بهتر آن است که برخیزم  

                  

رنگ را بردارم

 

روی تنهایی خود نقش مرغی بکشم

 

نوشته شده در شنبه ۱۰ فروردین۱۳۹۲ساعت 22:12 توسط نسیم|



 

  

نوشته شده در شنبه ۲۸ بهمن۱۳۹۱ساعت 23:31 توسط نسیم|



 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه ۲۷ دی۱۳۹۱ساعت 14:42 توسط نسیم|




نوشته شده در یکشنبه ۱۷ دی۱۳۹۱ساعت 22:15 توسط نسیم|



 

نوشته شده در دوشنبه ۲۷ آذر۱۳۹۱ساعت 23:59 توسط نسیم|




 

 

نوشته شده در شنبه ۴ آذر۱۳۹۱ساعت 13:16 توسط نسیم|



 

نمی رسیدم و می رفتم...       

سرم به سقف بلورین آسمان می خورد 

 صدای سرد نفس های برف می آمد     

 صدای گردش ارواح و چرخش افلاک         

 صدای بال ملائک، صدای حرف خدا،صدای خسته من .....

  که بی امید به دیواره زمان می خورد

هنوز تا سر آن قاف سرکشیده به ماه

هزار صخره تند بلند فاصله بود

صدایی از دل تاریک دره های کبود

نمی شنیدم و می رفتم....

تنم که تاب گذشتن نداشت، در می ماند.

دلم که از همه کس می گریخت می آمد.

نمی رسیدم و می رفتم

به این امید که یک جا، تمام روحم را

در آن طراوت بی انتها بیافشانم

به آن صداقت بی ادعا بپیوندم.

فراز گردنه ها

صدای همهمه ی گنگ باد می آمد

مرا به غربت صحرای یاد می افکند...

کلام" سعدی" در گوش من صدا می کرد:

"جهان بر آب نهاده ست و آدمی بر باد

غلام همت آنم که دل بر او ننهاد".

گذشتم آخر از آن صخره های تند بلند رسید پایم بر بام آن نهایت دور، سرم به سقف جهان می خورد!

غریب، تنها، گریان، ز پا در افتادم

شکفته روی سرم آسمان روشن پاک.

دگر نه آب، نه آتش، نه خاک

تنها، باد

درفش سروری اش بر جهان تکان می خورد.

 

نوشته شده در پنجشنبه ۲۵ آبان۱۳۹۱ساعت 12:59 توسط نسیم|



 

 

 

نوشته شده در یکشنبه ۲۳ مهر۱۳۹۱ساعت 23:45 توسط نسیم|



 

گوش کن، دورترین مرغ جهان می خواند

شب سلیس است، و یکدست، و باز

شمعدانی ها

و صدادارترین شاخه فصل، ماه را می شنود

پلکان جلو ساختمان

در فانوس به دست

و در اسراف نسیم،

گوش کن، جاده صدا می زند از دور قدم های ترا

چشم تو زینت تاریکی نیست.

پلک ها را بتکان، کفش به پا کن، و بیا

و بیا تا جایی ،که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام ترا، مثل یک قطعه آواز به خود

جذب کنند.

پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت:


بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق

تر است.

 

 


 

نوشته شده در جمعه ۳ شهریور۱۳۹۱ساعت 23:58 توسط نسیم|



 

من اینجا بس دلم تنگ است ...

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است...

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم...

ببینیم آسمان هر کجا

آیا همین رنگ است؟....

 

نوشته شده در چهارشنبه ۱ شهریور۱۳۹۱ساعت 23:5 توسط نسیم|



 

نوشته شده در جمعه ۶ مرداد۱۳۹۱ساعت 21:1 توسط نسیم|



 

" دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

 

       رؤیاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

 

      و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته می ماند

                   

 سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

                                       

  از حرکات ناکرده

 

 اعتراف به عشق های نهان

 

و شگفتی های بر زبان نیامده

                                                                    

 در این سکوت حقیقت ما نهفته است

 

                                                                                                                                                                     حقیقت تو و من "

 

نوشته شده در جمعه ۲۶ خرداد۱۳۹۱ساعت 17:57 توسط نسیم|




مطالب پيشين
» نوروز مبارک
» یلدا مبارک
» نوروز مبارک...
» زندگی می گذرد!!!!!
» ناگقته ها...
» فصل تقسیم
» یاد می گیری.....
» کاش......
» پرهای زمزمه...
» ساقیا
Design By : ParsSkin.Com